صفحه اصلی / سیاسی / روز جهانی کارگر؛ سپیده باز دمید، اول ماه مه است

روز جهانی کارگر؛ سپیده باز دمید، اول ماه مه است

قرن نوزده آغازی برای حرکت‌های کارگری بود. در دهه ۱۸۸۰ اعتصاب‌های فراوانی در کشورهای صنعتی از قبیل فرانسه، آمریکا، بلژیک، انگلستان و حتی روسیه صورت گرفت. یکی از مهم‌ترین خواسته‌های کارگران کاهش ساعات کار به ۸ ساعت در روز بود. در پی این تلاش‌ها در برخی کشورها مانند دانمارک، اتریش وآلمان بعضی قوانین نسبتاً پیشرفته در آن زمان تصویب شد. اما در آمریکا علیرغم تلاش‌های سازمانهای کارگری و محدود شدن ساعت کار به ۸ ساعت در بعضی از ایالات به صورت رسمی کارفرمایان عملاً به میزان همان ساعات قبلی از کارگران کار می‌خواستند. در پی این  محرومیت، فدراسیون سندیکاهای صنعتی و تجاری در طی کنگره ۱۸۸۴‌، انجام حرکتی عمومی به منظور دستیابی به ۸ ‌ساعت کار روزانه را تصویب کرد. تاریخ آن حرکت روز اول ماه مه ۱۸۸۶ اعلام شد.

آن‌چه در این حرکت اهمیت داشت تحرک سازمان یافته‌ی جنبش یاد شده بود که واکنشی نسبت به فشارهای مختلف روزمره کارفرمایان تلقی می‌شد. برای این حرکت حدود ۱۸ ماه اندیشه و تدارک شده بود. تقریبا تمام تشکل‌های کارگری، اعم از سازمان‌های کارگری، شوالیه‌های کار، سازمان‌های سوسیالیستی و حتی آنارشیست‌ها نیز این پیشنهاد را پذیرفتند به طور علنی به کارفرمایان اعلام شد که اعتصاب آن روز برای تقلیل ساعات کار روزانه است و کارفرمایان تا روز موعد (یعنی روز اول ماه مه ۱۸۸۶) فرصت کافی برای تقلیل ساعات کار در روز را داشتند اما کارفرمایان به طور کلی از مذاکره با سندیکاها خودداری کردند.

 سرانجام در روز اول ماه مه ۱۸۸۶ در سرتاسر ایالت متحده آمریکا ۵۰۰۰ اعتصاب با شرکت ۳۵۰ هزار کارگر شروع شد. در روز اول ماه مه  پلیس در میلواکی به سوی اعتصاب کنندگان اّتش گشودند و ۹نفر از کارگران را به قتل رساند. در دوز سوم ماه مه در شیکاگو پلیس خصوصی با تیراندازی به طرف اعتصا ب کنندگان ۶ نفر دیگر را به قتل رسانید. در تظاهرات آرام فردای اّن روز زمانی که در پایان تظاهرات پلیس به تظاهرکنندگان یورش برد بمبی منفجر شد و بر اثر آن ۸ پلیس کشته شدند. این برخورد مستمسکی برای سرکوب حرکت عداالت‌خواهانه کارگران شد و در سرتاسر آمریکا دولت فعالان کارگری را دستگیر کرد. کارفرمایان نیز با اخراج جمعی کارگران و استخدام کارگران جدید به دلیل بیکاری شدید، ضربه دیگری به کارگران وارد کردند.

دولت واقعه انفجار بمب را یک توطئه دانست و شب بعد از واقعه ۱۸ نفر را دستگیر کرد و طی دادگاهی بدون آنکه جرم آنان اثبات شود، همه به اعدام محکوم شدند.

با اعتراض دیگر سازمان‌های کارگری به این حکم در پایان حکم اعدام سه نفر آنان لغو و چهار نفر دیگر در ۱۱سپتامبر ۱۸۸۷ در زندان شیکاگو اعدام شدند. یک نفر نیز خود‌کشی کرد. شش سال بعد با تعویض فرماندار و بررسی اسناد و مدارک به دستور فرماندار جدید، بی پایه بودن احکام صادر شد سه نفر باقیمانده از زندان خلاصی یافتند. به این ترتیب جریان حقیقی این محاکمه فرمایشی روشن شد و قضات و شاهدان دروغین آن نیز رسوا شدند.

در سال ۱۸۸۸ «فدراسیون آمریکایی کار» که جایگزین «فدراسیون سندیکاهای صنعتی وتجاری» شده بود پیشنهاد کرد که با برپایی اعتصاب در هر سال از سوی یکی از فدراسیون ها، مبارزه برای دستیابی به ۸ ساعت کار پیگیری شود و برای اول ماه مه ۱۸۹۰ برای نخستین بار قرار شد که فدراسیون درودگران اعتصاب کنند همه به تصمیم کنگره پاریس در مورد تظاهرات بین المللی در اول ماه مه این این میان فدراسیون‌ها به هم خورد و روز اول ماه مه به عنوان جشن جهانی کار برای تمامی کارگران ماندگار شد. اول ماه مه مطالبه هشت ساعت کار روزانه را مطرح کرد، اماپس از آن که این هدف تحقق یافت، اول ماه مه به دست فراموشی سپرده نشد.

مادامی که مبارزه کارگران بر ضد سرمایه‌داری ادامه دارد، مادامی که همه مطالبات کارگران بر آورده نشده است و زحمت کشان جهان از یوغ بردگی رها نشده‌اند ، اول ما ه مه نمایش سالا‌نه‌ای از این خواست و مطالبات خواهد بود و هنگامی که روزهای بهتری فرا رسد و آن هنگام که طبقه کارگر در سر تاسر جهان از قید ستم و خودکامگی رها و سرنوشت خود را به دست گیرد آن وقت نیز بشریت اول ماه مه را به یاد وخاطره واحترام به مبارزات سخت و فرساینده وبسیاری دردها و رنجهای زحمتکشان جشن خواهد گرفت.

درباره خسرو صادقی بروجنی

نظر بدهید

ایمیل شما منتشر نخواهد شد Required fields are marked *

*

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

بالا